ARİF SUSARSA ANLARIM

Gözüm kusuru kabul eder, dolanmaz ağza kisvesi.

Mülke sûlhü yâr edene, kolaydır acze küsmesi.

Erbabı derde kırgının, kırkımdan eksik ellisi;

Özün Kemâl’e ermediyse, bulmaz senamı yirmisi.

Letafetimse küfre mahir, şiirdir sözümün şerlisi.

Şirretim şitâp eder, azarlar arzı kendisi.

Nikâhla nefsi yar edene, şeytandır şââba hüllesi;

Aklıyla övünen alîmin, omuzda durmaz kellesi.

Ârif susarsa anlarım, biter kelâmın hevesi.

Bi katre hakka ermeyen, ummandan ister nefesi.

Zamanı süzse kalburum, dökülmez her dem tanesi;

Vakit dokur saçımdan akı, siyahta kalır tazesi.

Arif olanın diline haktır, bende sözün gâyesi.

Benlik dağı yarılsaydı, çökerdi kibrin sâyesi.

Edep mülkün esasıdır, yoktur gayrı bahanesi.

Kırk ilim tahsil etsende, tektir mutlak payesi.

Hevâsı çıplak olanın, edepten olmaz kisvesi;

Ruhu züppe olanın ise örtünmez ayıba cübbesi.

Benlik putu kırılmadıysa, bitmez nefsin hilesi;

Ağacın özü çürükse bil ki, tutmaz aklın meyvesi.