BEŞER VE HÜSRAN

Yalan sözler dilde birer maskedir,

Dönük gözler, kalbe açılan yâredir.

Kalabalık içinde tenhayım derken,

Ruhum, ait olmadığı bir yerdedir.

​Savurur rüzgâr, bir yaprak misali,

Bilinmez bir ufka sürükler hali.

Yanlış bir mecliste, yanlış bir elden,

Eksilir ömrün o eski cemali.

​Her gelen bir parça koparır candan,

Eksilir hayat, o sükût-u zamandan.

Yarım kalmışlığın derin ağrısıyla,

Medet umar olduk fani insandan.

​İnsan, hayatın merkezine insanı koyar,

Kendi kazdığı kuyuya, yine kendi uyar.

Başı darda kalınca suçlar durur da,

Gönül hanesini yine kendi yıkar.

Yarım kalan yanını, bir başkasıyla yamama,

Kendi içindeki boşluğu, el eliyle kapama.

Dert de insandadır, derman da yine onda,

Lâkin kaybolur beşer, bu bitmez oyunda.