YENİDEN HAYAT

eğriliyor günler ambarlarda
mesafelerce uzuyor saçlarım
ıssızlığından geçiyorum
kolayca incinen meydanlarından

nadasında izliyorum güzelliğini
kaç masal sürdü bu serüven
kırk dibekte dövüldü gülüşüm
yine de sevdim bir anne gibi
eve geri çağıran sesini

kaç milyar insan nasıl sığıyorsa
sonsuz karanlıktaki
soluk mavi bu noktaya
ben de sığındım
yorgun akan nehir gibi
usulca adımlarının boşluğuna

şimdi taze sütler koymalıyım ocağa
kuru ağaçların gövdesine
yeni yuvalar oymalıyım
kuşların bile yeni gözleri olmalı
daha uzun yaşamalı kız çocukları
tüm sabahlar ve ihtimaller
kaderin dışında kalmalı