UMUDUN SESSİZ MİRASI

Ey gecemin çatlağına sızan umut,

Göster bana ışığını,

çünkü rüzgâr, karanlığın en eski masallarını

kulaklarıma fısıldıyor,

ve her fısıltıda

yitirdiğim bir adımın,

savrulan bir gülüşün izini buluyorum.

Kendimden saklamaktan yoruldum seni,

çünkü içimdeki yankı,

kırılgan bir deniz gibi

dalga dalga kıyılarıma çarpıyor.

Ey umut,

nicedir adın küllenmiş

ve külün ardında saklanan sıcaklık

bir avcının terk ettiği ateş gibi sessiz.

Aldılar elimden

ileriye bakarken kurduğum pembe köprüleri,

kaldı geriye

paslanmış bir saatin tik takları,

dar koridorlarda tınlayan

bitap adımlarımın gölgesi.

Ben ise

gönlümün susuz taşlarına çarpa çarpa

kendime tortulu izler bırakıyorum.

Ama

bil ki içimde hâlâ bir nefes saklıyorum

fırtınanın son kıvrımında.

Bir çocuğun ilk gülüşünde,

bir yolcunun umutla açtığı bavulda,

kurumuş bir yaprağın yeniden yeşermeye inancında

senin rengini görüyorum.

Ey gecemin çatlağına sızan umut,

göster bana ışığını,

çünkü biliyorum,

en kör kuyuların bile bir göğe açıldığını;

çünkü biliyorum,

yıkıntıların içinden bile bir filizin doğrulduğunu.

Titreyen omuzlarımdan doğrulacağım

yavaş, ama inatla;

çünkü sen varsın ya,

yol da genişler,

dağ da gölgesini geri çeker.

Ey umut,

çık saklandığın sessiz mirastan

ve yeniden öğret bana

yarının kapısını aralayan cesareti…