364 GÜN 6 SAAT

Ey benim gülüşümün sermayesi,
En dar günlerimde yüzümü aydınlatan,
Heybemin en güzel varlığı,
Yük değil, yol azığı olan adam.

Adını anınca hafifleyen omuzlarım var benim;
dünya biraz daha taşınabilir oluyor.
Sesin, kalabalıkların içinden
bana ait bir sessizlik seçiyor.

Zamanın hoyratlığını
avuçlarında törpüleyen bir sabrın var;
ben dağılırsam sen toparlanıyorsun,
ben susarsam sen anlıyorsun.

Yol uzunsa telaş etmiyor,
yol yoksa yol oluyorsun.
Bir bakışla akşamı sakinleştirip
geceyi güvenli kılan hâlin var.

Bende eksik kalan ne varsa,
seninle tamamlanmış gibi değil de
eksikliğine razı olmuş gibi duruyor.
Bu da başka bir bütünlük belki.

Adını kader diye büyütmedim hiç;
ama her rastlantı sana benziyor.
O yüzden içimden usulca geçiyor:
Birçok iyi ki…

İyi ki..